அன்பே!
முகவரி தொலைந்த
உன் நட்பைகாதல் செய்தேன்
கவிதை வரவில்லை
கை கோர்த்து திரிந்தேன்
சஞ்சலம் வரவில்லை
தோளிலே சாய்ந்தேன்
தோழமை துளிர்த்தது
மனம் விட்டு பேசினேன்
சோகமெல்லாம் மறைந்தது
எனைவிட்டு பிரிந்தாய்
இதயமே நொறுங்கியது
குதூகலம் தொலைந்தது
வாழ்க்கையே புரியாமல்
கண்கள் பனித்தது
இதை எப்படி சொல்வது
இனி உனக்கு அன்பே
இதற்கு பெயர் தான்
இனிய நட்பா?
அன்று நம் வானம்
நட்புக்காகநட்பை விலத்தும்
நட்பே
நட்பு என்ன
நினைவுகள் அற்ற
நிசப்தமான உறவா
கண்ணியம் நிறைந்த
கற்பு கூடிய விடயம்
நட்புக்காக
காதலை துறந்தவர் உண்டு
நீயோ
புரிந்துணர்வற்ற நட்புற்காய்
உண்மை நட்பை
விலக்குகிறாய்
நாளிகை கூட
வாழ முடியாத நீ
இதயத்தை கல்லாக்கி
எப்படி வாழ்கிறாய்
உன் நாடித்துடிப்பே
அடங்கிவிடும்
இப்படியே நீ
இருப்பாய் என்றால்
இதை கூட புரியாமலா நீ
சின்னஞ்சிறு வயது முதல்சினேகமாய் கைகோர்த்து
சிறுகதைகள் பேசி
செல்லமாக சீண்டிய
என் இனிய நட்புறவே
இன்று எங்கு சென்றது
உன் சினேகமும்
இத்தனை நாள் புரிந்துணர்வும்?
நண்பனில் தவறு கண்டால்
நல்லுரை கூறித் தீர்க்கலாம்
ஆனால்
நட்பிலே தவறு கண்டால்
எவ்வுரை கூறித் தீர்ப்பது?
இன்பமோ துன்பமோ
அருகிருந்து அரவணைத்து
ஆறுதல் சொல்பவனே
உண்மை நட்பென்று
இத்தனை நாள்
அர்த்தம் கொண்டேன்
இன்று தான் புரிந்தது
நட்பாலும் பல
காயங்கள் கொடுத்து
ரணமாக்க முடியும் என்று
கூட பழகியவளையே
புரிந்து கொள்ளாத
நீயும் என் நட்பா?
சிறிதாய் ஓர் சந்தேகம்
முளைவிட்டது என் மனதில்!
மண்ணை வந்துமுத்தமிட முன்னர்
கருவிலயே
காலனிடம் சென்ற
பிஞ்சு நெஞ்சங்கள்
தம் பாலகர்களின்
இனிய கனவுகளை
நெஞ்சிலே சுமந்து
மார்போடு அணைத்த
பெற்ற உள்ளங்கள்
வாழ்க்கைப் பாதையில்
வாழ்வதற்கு இணைந்து
துணைகளை தொலைத்து
வாழ்க்கையை இழந்த
இளம் ஜோடிகள்
இதயங்களை பரிமாறி
இனிமையான கதைகள் பேசி
இனிய ஆசைளை
இதயத்தில் சுமந்த
காதல் ஜோடிகள்
உணர்வுகளை புரிந்து
உரிமையோடு பழகி
ஒன்றாக உணவருந்தி
கை கோர்த்து திரிந்த
நட்பு உள்ளங்கள்
தள்ளாத வயதினில்
தன் உற்ற துணையை
தயவென எண்ணி
தன்னம்பிக்கையுடன் இருந்த
நம் முதியோர்கள்
இத்தனை பேர்களின்
கனவுகளை காவு கொண்ட
இயற்கை அன்னையே
உனக்குப் பேர் தான்
சுனாமியாம்.........!
இன்றைய நாளிலே
உன் தாகத்திற்கு பலியான
அன்பு உள்ளங்களிற்கு
அஞ்சலி கூறுகிறோம்
உறவுகளை தொலைத்த
உள்ளங்கள் சார்பாக.........!
கருவறையிலிருந்து இறங்கி
இறைவனுக்கே பிறந்த நாள்
தோழியே!
குழல் எங்கும் பூச்சூடி
வதனமதில் பொட்டிட்டு..
மங்களமாய் உடை உடுத்தி..
மணமகளாய் தலை குனிந்து
அமர்ந்து இருக்கும் மணப்பெண்ணின்
மனதில் இருக்கும்
எத்தனை ஆசைகள் காயங்கள்
உள்ளத்து காதல் எல்லாமே..
எரிகின்றன.
அவள் முன் எரிந்து கொண்டிருக்கும்
ஓமத்து நெருப்பை போல
எழுதியவர் - மிருணன்
அன்பே!
தோழியே!
இறைவனிடம் வரங்கள்
பெண்ணே!